اما او حالا دارد اشک می ریزد،آرام در گوشه ای از اتاق، او در مدتی اندک تمام گذشته را مرور می کند،مدتی اندک!

او برای خود اشک نمی ریزد! او حتی این اشکها را برای خود نیز نمی ریزد! او اشکها را برای موجودی دیگر! موجودی از گوشت و خون خودش! موجودی که بیست سال و نه ماه عمر خودش را به پای او ریخته! او حالا یک موجود است! یک موجودی که فقط به وجود خودش می اندیشد! یک موجود که با سخنانش مثل یک خنجر قلب زخم خورده ی او را زخمی تر می کند! من طاقت این را ندارم.

او مرا نمی بیند حتی هیچ احساسی..کاش می شد مثل گذشته دستی بر گونه هاش می گذاشتم! کاش می شد دوباره بوسه ای بر دستهای پینه بسته اش می زدم.دیگر دیر وقت است باید بروم و او را با گریه های بی صدایش تنها بگذارم.باید تا یک شب جمعه ی دیگر دوری او را تحمل کنم…خداحافظ.

SoulMate

وقتی برای اولین بار به چشماش نیم نگاهی انداختم دیگه نتونستم نگاهم را بگیرم! یه گرمایی سرتاسر بدنم به جریان افتاد! دستهام سنگین شدند! ضربان قلبم به حدی بالا رفت که احساس کردم نزدیکه قفسه سینه ام شکافته بشه!

خود من هم نفهمیدم چرا اینجوری شدم! سابقه نداشته با دیدن یکی ،اینطوری بشم ولی حالا که این اتفاق افتاده و من را در خودش بلعیده بود! اتفاق عجیبتر این بود که با تمام وجودم احساس کردم که او را می شناسم! البته این توهم نبود بلکه یک حس بسیار قوی بود. مثل این می مونه که یک چیزی را مدتها گم کرده باشین و بعد از مدتی در ذهن تون یادتون بیاد که اون را آخرین بار کجا گذاشتین!

تا بعد…

دلم گرفت! گذشت…بوسه های عاشقانه ات رو گونه هام هنوز سنگینی می کنند…آه… تعجب کردی که این همه احساس کجا بوده!

اصلاً مهم نیست… مهم اینه که من یه بار دیگه تو را دیدم.

اصلاً مهم نیست… مهم اینه که من با رفتنم باز هم می تونم به یاد تو و نگاه عاشقانت روزم را پر از شوق و هیجان نگه دارم!

یه وقت دیدم یکی بسیار آروم منو می پاد، یکی که نگاهاش مهربانی و محبت را القا می کرد، انگار این نسیم لطافت دستهاش را به من نشون میداد و تاریکی شب، سیاهی چشمهای زیبایش را!!!